ای آنکه دوست دارمت اما ندارمت ...

مادربزرگم همیشه می گفت :

خیلی مهم نیست چقدر دوست داشتنی هستی.

 می گفت اینکه چقدر دوست داشتن بلد هستی مهم تر است...

اینکه چقدر می توانی دلتنگ شوی.
مادربزرگم همیشه می گفت :

آن هایی که از دوست داشتن و دلتنگی چیزی نمی دانند 

خیلی از کارها را آنطور که باید به سرانجام نمی رسانند.

.

.

پ ن : می گویند زمانی می توان دقیق فهمید آدم ها را چقدر دوست داریم

 که آنها را از دست بدهیم ... من همیشه می دانستم چقدر دوستت دارم ... 

اما این روزهای لعنتی دقیق فهمیده ام که چقدر می خواستمت .. 

این روزهای تلخ که دیگر ندارمت می دانم وسعت این دوست داشتن بی نهایت بود.

چند صفحه ای درس می خوانم و بعد می خوابم ... بالای بعضی صفحه ها 

برایت نوشتم : پیروزی زندگی از آن ِِ تو باد !